BAHARIN GELİN ÇİÇEĞİ

                                                             (Yağmurlu bir nisan sabahında...)

İlkbaharda nisan, sonbaharda eylül

En güzel aylarıdır bu iki mevsimin

Birinde canlanır doğa çiçeklerle böceklerle

Birinde solar yüzü, dökülür yapraklar yere

Ben de anlatırım bu iki ay için duygularımı, düşüncelerimi

Yağmur... yağmur... yağmur

Nisanın bu ilk günlerinde ne güzel yağıyor

Ne güzel suluyor toprağı, temizliyor doğayı

Bana çocukluğumun kırk ikindilerini hatırlatıyor

***

Nisan, "gelin çiçeği, ilkbaharda açan çiçek" anlamına geliyormuş. Yılın bu dördüncü ayı, baharın da yeni gelini gibidir. Doğa yeşiline, deniz ve gökyüzü mavisine, toprak bereketine kavuşur.

Yağmurlu bir nisan gününde ben de düşüncelerimi yazmak istedim.

***

Dört mevsim içinde bölünmüş aylar üçer üçer

Mart, nisan, mayıs

İşte bu aylar, kağıt üzerinde

İlkbahara girer

Oysa ben

“Kapıdan baktıran, kazma kürek yaktıran”ı

Saymam bahardan

“Kapıdan sen bakma” derim marta

“Sen hiç yakışmıyorsun bahara”

Bilmeyeniniz yoktur Nasrettin Hoca fıkrasını

O vermiştir fıkralarında hayat derslerinin en hasını

Demişler ki Hoca'ya bir gün

“Hocam, bu insanlar da bir tuhaf

Yaz gelir sıcaktan

Kış gelir soğuktan şikayet ederler

'Yazın yanıyoruz, kışın donuyoruz' derler”

Hoca şöyle bir sıvazlar sakalını

Verir o unutulmaz cevabını

“Ne dersiniz siz be adamlar

Bahara bir şey diyen var mı”

Pancar teklemeye giderdik

Köyümüzün bereketli tarlalarına

Sabahın ayazında, daha çocuk yaşlarda

Gün ikindiye doğru

Sarar gökyüzünü kara bulutlar

Anlardık ki başlayacak

Kırk gün yağmasa da adı “kırk ikindiler” olan yağmurlar

Doluşurduk traktörün vagonetine

Yine de sırılsıklam zor düşerdik evlerimize

Orta Anadolu bozkırında da olsa

Çıkın nisanda şöyle yol boylarına, kırlara

Rengarenk çiçekler

"Biz de geldik baharla birlikte" diye öten böcekler

Göçüp gelirdi bir yerlerden o beyaz giysili, uzun bacaklı leylekler

Bir güzel ay ki bir yıla bedel

***

İşte böyle, nisan çiçektir, nisan böcektir, nisanda boy verir ekinler. Bolluk ve bereketin doğada fışkırdığı aydır nisan. Bugün nisan ayının dördüncü günü. Dışarıda yağmur başladı. başlasa da pancar tarlasında değilim ki ıslanayım. O bereketli yağmurlar bir yana öyle bir yağmur başladı ki feleğini şaşırdı millet. Yağmur gökyüzünde toprağın bereketi için inerken yeryüzünde "zam yağmuru" hiç kesilmiyor. Aklınıza ne gelirse, çerden çöpe, hıyardan patlıcana, elektrikten doğalgaza sağanak zamlar sanki kırk ikindiler gibi yağıyor halkın üstüne. Mutfağın vazgeçilmezi soğan otuz lirayı geçmiş. Bibere, hıyara, domatese yan bakılmıyor, benzinde mazotta bin liraya artık deponun ilk bölümü dolmuyor. Ev kirası emekli maaşını geçmiş, kirada oturanlar ne yapar, akıl almıyor. Vatandaşı elektrik değil, elektrik faturası çarpıyor artık.

Ev, araba almak mı? Onları hayal ederek yaşayacak artık insanlar.

"Böyle gelmiş, böyle gider." anlayışından sıyrılıp "Böyle gelmiş, böyle gitmez." demenin zamanıdır vatandaş olarak önümüze sandık konduğunda. O sandıktan önce de sivil toplum kuruluşlarının, işçi ve işverenlerin, memurun, çiftçinin kısacası dara düşen halkın gerekli tepkiyi yasalar doğrultusunda göstermesi gerekir.

***

Biz yine dönelim baharın nazar boncuğu nisan ayına. Bakın halk dilinde uzun yılların deneyimleri sonucunda oluşan atasözleri ne diyor:

“Nisan yağar sap olur, mayıs yağar çeç olur.”

“Martta yağmaz, nisanda dinmezse sabanlar altın olur.”

***

Biraz da şairlerin dilinde anlatalım nisanı:

"Bir yer düşünüyorum yemyeşil" dizelerinin şairi Ziya Osman Saba başka bir şiirinde bahar üzerine şu dizeleri yazmış:

“Bu bahar güleceğiz en içten bir sevinçle

Bir melek oradan bize uzatacak elini

Beni bırakma kalbim, kalbim sen bana söyle

Ümitlerin en güzelini”

***

"Otuz Beş Yaş"ın duygusal şairi Cahit Sıtkı Tarancı, nisan akşamında sevdiğine sesleniyor:

“Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır

Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor

Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini

Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim

Senden kopardım çiçeklerin en solmazını

Toprakların en bereketlisini sende sürdüm

Sende tattım yemişlerin cümlesini

Desem ki sen benim için

Hava kadar lazım,

Ekmek kadar mübarek gibi aziz bir şeysin

Nimettensin, nimettensin”

***

Ataol Behramoğlu'ndan:

"Yüzümü bulutlara kaldırıp

Dua eder gibi mırıldanıyorum

Kuşlarla, otlarla yıkanıyorum

Rüzgârla, ilkbaharla"

***

Sözü yetirelim, yazıyı Orhan Veli ile bitirelim:

"Sanma ki derdim güneşten ötürü

Ne çıkar bahar geldiyse

Bademler çiçek açtıysa

Ucunda ölüm yok ya

Hoş, olsa da korkacak mıyım zaten

Güneşle gelecek ölümden

Ben ki her nisan bir yaş daha genç

Her bahar biraz daha âşığım

Korkar mıyım

Ah, dostum, derdim başka"

***

Baharın güzelliğini yaşayalım, birlik içinde ülkenin yönetimine de bahar gelsin. Demokrasilerde halkın dediği olmalı, buna diyeceğimiz yok; ama iyice bunalan bu güzel ülkenin insanları için de bir değişiklik gerekiyor. Bir umutla yaşarken nisanı, mayısı; başka dertler olmasın.

.........................................................

Numan Kurt

4 Nisan 2026

BİR "DİŞ" ÖYKÜSÜ

Biraz alaycı anlattım

Dişlerimin öyküsünü

İlle de ciddi konular anlatmak gerekmiyor

"Konu ben olayım bir kez de ..." dedim

Tek düze hayatımızda yaşadıklarımız

Kağıt üzerine dökülsün istedim

***

Şiirimizin devrimcisi, serbest biçimde pek çok konuda şiir yazılabileceğinin yolunu açan Orhan Veli Kanık; bir şiirinde nasırdan çok çeken Süleyman Efendi için şöyle der:

“Hiçbir şeyden çekmedi dünyada

Nasırdan çektiği kadar”

Şiirin sonunu da şu dizeyle bitirir:

“Yazık oldu Süleyman Efendi'ye”

Uzun zamandır savaşlardan, ülkenin ekonomik durumundan, geçim sıkıntısından, işsizlikten, eğitimin çığırından çıkarılmasından dolayı gülecek değil gülümseyecek halimiz kalmadı. Bu sıkıntılarımızı, bu konulardaki eleştirilerimizi zaman zaman uygun dille anlatmaya çalıştım. Bugün değişik bir konuda, okuyanları belki de gülümsetecek bir konuda yazmak istedim.

Süleyman Efendi, nasırdan ne kadar çektiyse ben de “diş”ten o kadar çektim. Biraz da kendimle alay ederek “diş” konusunda yaşadıklarımı dizelerle anlatmaya çalışacağım:

Nasırdan çok çekmiş Süleyman Efendi

Anlatmış bunu bir şiirinde Orhan Veli

Nasırdan hiç çekmedim ben

Benim çektiklerim kırk yaşımdan beri “diş”ten

Kırkından sonra alt üst damak da kaplama

Yıllar geçti aradan

Gelelim iki bin dokuz yılına

Artık görevini yapamaz oldu ne üst ne alt çene

Bilirsiniz diş ağrıları ne acılar verir çekene

Ankara Etimesgut'ta bir diş hekimi

Ebru Tutkun, Kırşehirli

Güvendim onun maharetli ellerine

Git gel, git gel derken

Üst damak protez, alt damak kaplama

Uzun uğraşlarla, özenle yaptı dişlerimi

“Bu sana dört beş yıl gider amca!” dedi

Ne dört beş senesi

On beş yıldan fazla gitti o dişler bana

Geldik mi biz o dişlerle iki bin yirmi altı yılına

Üst protez de alt kaplama da çalışmaz oldu

Pek çok şeyi yiyemez oldum

Bedende on kilo kayboldu

Bir arkadaş önerisiyle çıktım diş hekiminin huzuruna

Söktü alttaki kaplamayı

Uyuşturdu çeneyi

Çekti tek tek alttaki dişleri

Taktı boşalan, kanayan yerlere bir şeyleri

Duvara çakılan dübeller gibi

İki implant üste iki alta

Bedeli yüz altmış bin lira

Beş ay sürdü bütün tedavi

Neler yedim neler içtim bu süre içinde

Krem peynir, haşlama patates, yumuşak muz, zeytin ezmesi

Baş içeceğim çorba

Patlıcan, patates, domates karışımı sıcak türlü de yanında

Sonunda bitti, takıldı alt üst protezle yapay dişlerim

“Her zaman ciddi konular yazacak değilim ya

Bugün de dişlerin öyküsünü yazayım” dedim

Bizim Hayro bu yazımın içine girmese olur mu

Ona sormuştum bir gün Ankara'da

“Senin dişler nasıl?” demiştim

Açtı ağzını, gıcırdattı dişlerini

“Bak,” dedi, “otuz iki dişim de ağzımda

Başka sorun var mı?”

“Yok!” dedim, “hayranım senin bu rahatlığına”

Şimdi tamamlanınca çektim fotoğrafımı

Gönderdim hemen Hayro'ya

Süleyman Efendi nasırdan çeker de

Ben dişlerden çekmez miyim

Öyküsünü anlatırken kendimle dalga geçmez miyim

..........................................................................................................

Numan Kurt

25 Mart 2026

 

BİR SÖZ VE DİZELER, BANA NELER SÖYLEDİLER...

 

(Düşündüklerini anlatamayanlar; savaşlara, ölümlere karşı olanlar için)

Bir söz ya da duygu yüklü dizeler

Alır götürür sizi

Biri her şeyi anlatamamaktan dem vurur

Diğeri "Savaşlar, ölümler olmasın!" der

"Yaşananları, duygu ve düşünceleri anlatabildiğimiz; zamansız ölümlerin, açlığın, savaşların olmadığı bir dünyada sevgiyle, gülerek, mutlulukla yaşamak ne güzel!"

***

Üç gün önce facebook sayfamda fotoğraflı iki paylaşım ilgimi çekti. İlkinde bir söz, ikincisinde bir şiirden alınma dizeler vardı. Söz; Cengiz Aytmatov'un, şiir ise Hasan Hüseyin Korkmazgil'in.

Söz de şiir de etkiledi beni. Başka duyguları, düşünceleri anlatmama esin kaynağı oldu bu söz ve şiir.

***

"İnsan her şeyi anlatamaz. Zaten kelimeler de her şeyi anlatmaya yetmez."

Bu sözü ünlü Kırgız yazar Cengiz Aytmatov söylemiş. Onun "Kırmızı Eşarp" adlı romanından "Selvi Boylum Al Yazmalım" adıyla sinemaya uygulanan film benim unutamadığım filmlerin başında gelir. "Sevgi emek ister." sözü bilirim ki seyredenlerin ezberine işlenmiştir.

Anlamlı ve içi dolu bir söz. Gerçekten de ister konuşmalarımızda isterse yazılı anlatımlarımızda anlatamadığımız çok şey vardır. Anlatamadıklarımızın bir kısmı özel hayatımızdan, bazıları yasaktır diye çekincemizden, bir de "Toplum ahlâkına uygun değildir." diye düşünmemizden olabilir. Bunların dışında duygularımızı sözcüklere döküp anlatamamış da olabiliriz.

Aytmatov'un sözü, Orhan Veli'nin "Anlatamıyorum" şiirinin dizelerinde de karşımıza çıkar. Şu anda adını anımsayamadığım bir şair de asıl şiirin anlatılamayanlar olduğunu söyler.

"Garip Akımı"nın öncüsü Orhan Veli Kanık, "kelimeleri kifayetsiz" bulduğunu belirterek şiirinin son bölümünde der ki:

"Bir yer var, biliyorum

Her şeyi söylemek mümkün

Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum

Anlatamıyorum"

Buradan geleceğim nokta şu: Yaşadığımız dönemde, bizi şaşırtan, "Bu da olacak mıydı benim ülkemde?" dediğimiz süreçte anlatmak isteyip de anlatamadığımız o kadar duygu, düşünce, eleştiri var ki..

Zaman zaman değişik yazılarımızda uygun dille eleştirilerimizi yöneltiyoruz; ama asıl anlatamadıklarımızı sizler de tahmin edebiliyorsunuz.

Sonunda şunu söylemek geldi aklıma. Anlatamadıklarınız olsa da siz yine de anlatabileceklerinizi anı, öykü, şiir, söyleşi, deneme ne derseniz deyin bir yolla anlatın.

***

Ölüm ucuz olmamalı bu çağda

Sayrılıksa yenilmeli

Açlıksa kovulmalı dünyadan

Savaşsa durdurulmalı

Neyiniz var kardeşler

Şu kısa konuklukta

Sevmekten, ağlamaktan, gülmekten başka

Hasan Hüseyin Korkmazgil

Okudum bu dizeleri. İyi de nesi etkiledi beni bu dizelerin?

Coşkulu söyleyişin şairi Hasan Hüseyin ne demişse bu şiirde, benim ülkemde bunların tam karşıtı var.

"Ölüm ucuz olmamalı bu çağda" diyor şair. Dileği, düşüncesi bu. Oysa ölüm öyle ucuz ki benim ülkemde. En başta kadın cinayetleri. Ekranlarda sürekli bu cinayet haberleri.

Yan baktın, laf attın, yol vermedin, küfrettin, borcunu vermedin... Kısacası eften püften sebeplerle cana kıymalar.

Depremlerde, sellerde, yangınlarda önlemsizlikten dolayı ölenler ayrı bir dram.

Bunları söylerken "ucuz ölümler" yalnız bizim ülkemizde değil uygar dediğimiz başka ülkelerde de var. Silahla okul basmalar, pazarda insanların üzerine araba sürmeler gibi.

Zamansız, ucuz ölümler için gelmedik Âşık Veysel'in deyimiyle "iki kapılı han" olan bu dünyaya. Güzellikleri, iyilikleri, mutlulukları yaşamaya geldik bu gerçek dünyaya.

"Sayrılıksa yenilmeli" derken şair hastalıkların iyileştirilmesini istiyor. Hastahanelerde randevu alabilirseniz, acımasızlıkları ayyuka çıkan özel hastahanelerde paraya kıyarsanız hastalığınızın tedavi olanağı var. Çok gerekli ilaçları bulamayanları da dinliyoruz ekranlarda. Yoksa ölen ölür kalan sağlar bizimdir.

Asgari ücretle, düşük emekli maaşıyla açlık sınırının çok altında kalanlar, pazarda atılanları toplayanlar, ucuz yemek kuyruğuna girenler, okula aç giden öğrenciler varken "Açlık kovulmalı dünyadan" diyemeyiz.

"Savaşsa durdurulmalı" demek ne güzel bir istek; ama ben hatırlayabildiğim yetmiş yıla yakın zamanda savaşlar hiç durmadı. Sömürücüler, silah satıcıları, güçlü- güçsüz dengesizliği oldukça savaşlar durmaz. Çocuk, kadın, sivil demeden yaşamadan ölür gider insanlar.

"Sevmek, ağlamak, gülmek" şu bir gün tükenecek ömürde mutluluğun, yaşamanın vazgeçilmezleridir.

Neyiniz var insanlar, koca yeryüzünde neyi bölüşemiyorsunuz?

***

Bunları yazdırdı bana bir söz ve bir şiir. İnsanlığın duygularını, düşüncelerini özgürce anlatabilmeleri; zamansız ölümlerden, açlıktan, savaşlardan uzak kalmaları dileğiyle mutlu, sağlıklı kalın.

.................................................................

Numan Kurt

İKİ GÜZEL ARKADAŞLA

“Arkadaşlık bizim gibi insanlar için en değerli hazinedir. İyi ki varsınız arkadaşlar."

“Arkadaşlık, bir ömre bedel anılar biriktirmektir.”

***

"Arkadaşlık" üzerine uzun uzun yazacak değilim. Gençlikte de arkadaşlarımız olmuştur. Yazılarımda zaman zaman kullandığım, bir Fransız atasözü olarak belirtilen "Gençlik bilseydi, ihtiyarlık yapabilseydi." sözünü bu konuyla şöyle bağdaştırabilirim. Gençliğimizdeki arkadaşlıkların değerini bugünkü kadar bildiğimizi sanmıyorum. Şimdi de arkadaşlık bizim için bir hazine olsa da uzakta olanlarla bir araya gelmek pek kolay değil. Gençlikte değerini tam bilemediğimizi, yaşlılıkta yapabilmek zor.

Arkadaşlarımın hepsi benim için değerlidir. Pek çoğunu yazılarıma konu ettim. Adlarını tek tek saymaya gerek yok. Bu yazımda, dizelerimde iki arkadaş var. Mehmet Alper ve Hayrullah Yılmaz.

Pek çok gülümseten yazımın baş kahramanı Hayrullah olmasa o yazıları nasıl yazacaktım? Mehmet Alper'i tanımasam o cümbüşün tınısını, Mehmet'in sesini nerede duyacaktım?

Onlarla yedi sekiz yıl önceki iki buluşmamı anlatmıştım. Bugün de onları paylaşmak istedim.

Güzel arkadaşlıklar kurmak dileğiyle...

***

MUTLU OLDUM

Ağabeyimi ziyaret için gitmiştim Antalya'ya

Onu giderek iyileşir görünce sevindim, rahatladım

İkimiz de istiyorduk buluşmayı

İsteğimi ilettim

Yağmurlu bir cumartesi günü Mehmet Alper'e

Yalnız “Güzel atlar diyarı” değil

Bir de güzel adamlar diyarıdır Kapadokya

Mehmet Alper, Nar’dan

İşte o güzel diyardan

Aynı okulun öğrencileriydik, o benden bir devre sonra

Tanışmazdık önceden

Ama dost olduk bu paylaşım ortamında

Dedim ki Mehmet‘e

“Alt sınıfta da olsan hatırlıyorum ben seni

Neden mi

Bir cümbüşün bir de yakışıklılığından olmalı”

Gülüştük

Antalya’da buluşup okul anılarımızı, dostluğumuzu bölüştük

Ne işi var kavganın, tartışmanın

Bize dostluk, arkadaşlık gerek

Söz, sohbet de karışınca işin içine

Bambaşka olur tadı

Çayın, kahvenin ve biranın

O da mutlu oldu biliyorum

Ben de ayrılırken dedim ki ona

“İki kelime söyleyeceğim, ‘Mutlu oldum!’

İnan bunu gönülden söylüyorum

***

ÜÇ ARKADAŞ BİR MASADA

Buluştuk

Ankara- Batıkent Atlantis'te

İki güzel arkadaşla

Hayrullah Yılmaz ve Mehmet Alper'le

Söyleştik içerken kahvelerimizi

Gönül gönüle

Güzel arkadaşları olmalı insanın

Çıkarsız, kavgasız, sözü sohbeti hoş

Söyleşmeli insan onlarla

Ortak konularda

O zaman çayın da kahvenin de tadı bambaşka

Mehmet gibi hem söyleyip hem çalmalı

Hayrullah gibi yaşadıklarına ballandıra ballandıra anlatmalı

Ara sıra da bisküvi arası lokum almalı

İşte ben, bu arkadaşlarla buluştum

Hep heyecanlandırır beni böyle buluşmalar

Onlar da sevindi ben de gerçekten mutlu oldum

Zaman akar, geçer gider hayat

Ne kalır geriye

İnsanın böyle güzel, böyle sağlam

Arkadaşları olmalı

...................................................................

Numan Kurt

25 Şubat 2026

ŞİMŞEK ÇAKAR, GÖK GÜRLER; YAĞMURUN SESİ HOŞ GELİR TOPRAĞA

 

(Teyze oğlu Ömer Yılmaz anısına)

Önce kara bulutlar yükselirdi

Karşı tepelerin ardında

Giderek kararırdı gökyüzü

İnsanın içini karartırcasına

Yorulmuşuz ellerimizde çapa

Islanmayı da aramazdık

Tuz değildik ya eriyecek

Çok korkuturdu beni

Göğü baştan başa yaran şimşek

Ve de gök gürültüsü

Her gün başlardı kırkikindiler

Baharın en güzel ayında

Nisanda

Yetişemezdik bazen tarladan eve

Yoktu ki kuru giysilerimiz

Değiştiremezdik üstümüzü

Ne yağmurlar yağardı eskiden

Ne çok korkardım ben

Gök gürültüsünden

***

Yağmur yağıyor. Arada azalsa da memlekete gidinceye kadar da durmadan yağdı. Arabanın camına vurup süzüldükçe yağmur damlaları, toprağı suladıkça ben mutlu oluyorum. Bir şarkı vardı geçmişten aklımda kalan. İlk iki dizesinde “Yağmurun sesine bak/ Aşka davet ediyor…” diye başlıyordu. Bu yağan yağmur beni aşka falan davet etmiyor. Başka hayaller kurduruyor bana. Güzel ekin olacak bu yıl. Şimdiden yeşil bir halı gibi serilmiş bozkırın toprağına. Allah afattan korusun çiftçinin yüzü gülecek. Meyvelerini taşıyamayacak ağaçların dalları. En çok da kayısıyı severim ben. Geçen yıl hasret kaldığımız kayısıdan da bol bol yiyeceğiz.

Memlekete gidip gelinceye kadar çisil çisil ve de usul usul yağan yağmur bana bu hayalleri kurdururken hiç gök gürlemedi. Gürlemedi; ama yağmurun yağışını arabanın camından seyrederken bir çocukluk anım geldi gözümün önüne. Çocukluk dediysem de o zaman sanıyorum on üç on dört yaşında varım.

Teyze oğlu Ömer’le yaşlarımız yakın, akran sayılırız. O ilkokuldan sonra okula gitmese de tatillerde köye gelince çoğu zaman onunla gezerim, arkadaşlık ederim.

Evden çıktım, teyzemlerin evine doğru gidiyorum. Arada bir ev var zaten, dedemin evi. Tam evin kapısına yönelecekken teyzemin sesini duydum. Tandır damından geliyordu:

-Nereye gidiyorsun kurban olduğum?

-Size geldim teyze, Ömer evde yok mu?

-Yok, tarla sürmeye gitti. Öğlen yaklaşıyor, karnı da acıkmıştır. Çıkınını hazırladım, ha götürsen ne var.

-Hangi tarlada teyze? Uzaksa neyle götüreyim.

- Karaçalı’da, ahırda bizim eşek var, çıkar getir, ben de ekmek çıkınını alıp getireyim.

Eşeğin üstünde ne semer var ne de bir çul. Sırtı yanır olmuş eşeğe bindim. Teyzem, elime azık çıkınını, bir de kurumuş söğüt dalından ince çubuğu verdi.

-Yağmur da geliyor ya kuzum, Ömer’im acıkmıştır, tarla sürüyor, ver de gel!

-Tamam teyze, sen merak etme.

Ömer’e, eşek sırtında azık götürmekten çok “Traktörü belki verir de tarlada biraz sürerim.” diye düşünüp neşeyle köyün dışına, Karaçalı’ya doğru sürüyorum eşeği. Sürüyorum ya göğe baktığımda gökyüzünü kara bulutlar kaplamış. “Şimşek çakıp gök gürlemeden, yağmur başlamadan tarlaya ulaşırım. Tarlada da vagonetin altına sığınırım.” düşüncesiyle biraz da acele ediyorum. Şimşek henüz uzaklardan çakıyor.

Tarlaya vardığımda teyze oğlu , traktörün sesinden sesimi duymuyor, ancak traktörün yönü benden yana dönünce el sallayıp “Geliyorum, vagonetin yanında bekle!” diye bağırıyor.

Azık çıkınını ona verdikten sonra “Traktörle bir iki de sen dolan.” demesini bekliyorum; ama herhalde acemiliğimden dolayı korkmuş olmalı ki sesi çıkmıyor. Belki köyün düz, tozlu yolları olsa "Al, sen de sür." diyecek; ama arkasında kocaman pulluğu ile tarlada fır dönmesi gereken traktörü veremez, o da haklı.

-Ben, bohçayı akşam getiririm, bak yağmur geliyor, sen bir an önce köye dön!

-Boş ver, yağmurdan sonra da giderim, yağarsa da vagonetin altında yatarım.

-Yok yok, yağmurun ne kadar süreceği belli olmaz, haydi teyze oğlu sen git!

Benim de içimde bir korku var ya, hemen eşeğe binip yönünü köye çeviriyorum. Bu arada kara bulutlar tam tepemde. Yağmur damlaları düşmeye başlıyor. Hani köylerde derler ki “Yıldırım eşeğe pek düşermiş, eşek murdar hayvandır.” diye. Pek çok hurafe gibi bu saçmalık da benim çocuk aklımda yer etmiş. Oysa düz arazide yıldırım eşeğin üstüne murdarlığından değil araziye göre yüksekte olduğu için düşebilir. Ben , bu korkuyla bir taraftan eşeği çubukla dehleyip bir taraftan göğe bakarken bir şimşek çakıyor ki tepemde, gökyüzü baştan başa ışık çizgisiyle kaplanıyor. “İşte gittim şimdi!” diye eşeğin boynuna doğru eğiliyorum. Gökyüzünde müthiş bir çatırtı. O yağmurda sırtımdan ter akıyor korkudan. İki üç kez tekrarlanıyor bu şimşek ve gök gürültüsü. Yağmur, beni sudan çıkmış sıçana döndürse de yıldırıma çarpılmadan köye, teyzemlerin evine ulaşıyorum.

“Gece aynaya bakma bahtın kapanır, salı günü yola çıkma sallanırsın, akşam tırnak kesilmez, hamamlığa işeme cin çarpar, korkut geliyor, öcü var….” diye diye korkularla geçerse çocukluğunuz şimşek çakıp gök gürleyince de korkmanız çok doğal.

Bunları düşündüm köye giderken. Yağmur damlaları arabanın camına vurdukça yağmurla yaşadıklarım geldi aklıma. O sırada boz toprak yeşermiş , yağmura minnettar, bize de gülücükler atıyordu sanki.

"Esintisinde bir samyelinin bir ömür boyu

Rahatlatıyor tüm sevgiye muhtaçları şu yağmur taneleri"

Şair ne güzel söylüyor. Suya muhtaç toprağı yeşerten, sevgiye muhtaç gönülleri rahatlatan yağmur, çisil çisil yağ, bereket yağdır, sel olup akma, toprak sindirsin seni, bassın bağrına.

***

On bir yıl önce yazmıştım bu yazıyı

Anlatmıştım teyze oğlu Ömer'le yaşadığım anıyı

Ve dün ölüm haberi geldi

Çocukluğumun, gençliğimin köyde arkadaşı

Ömrünce durmadan kol gücüyle çalışan Ömer'in

Bırakmadı hastalıklar yakasını son yıllarda

Çok uzaklardaydım

Gidemedim, gitsem de yetişemezdim

Ona son görevimi yapmaya

Ben de onu bu yazımla anmak istedim

......................................................................................................

Numan Kurt

17 Şubat 2026                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

KUŞLAR DA GİDİYOR

Öykücülüğümüzün büyük ustası Sait Faik Abasıyanık, "Son Kuşlar" adlı öyküsünün sonunda şunları yazar:

"Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil; ama çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuşları ve yeşillikleri çok gördük. Sizin için kötü olacak."

Şiirimizin usta şairi Orhan Veli Kanık da "Gün Olur" şiirinde şu dizelerle seslenir:

"Gün olur, alır başımı giderim

Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda

Şu ada senin, bu ada benim

Yelkovan kuşlarının peşi sıra

Dünyalar vardır, düşünemezsiniz

Çiçekler gürültüyle açar

Gürültüyle çıkar duman topraktan

Hele martılar, hele martılar

Her bir tüylerinde ayrı telaş

Gün olur, başıma kadar mavi

Gün olur başıma kadar güneş

Gün olur, deli gibi"

***

Kuşlar üzerine yazmak isterken Sait Faik'in satırları, Orhan Veli'nin bu güzel şiiri ile başlamak istedim.

Yelkovan kuşlarını hiç bilmem ben

"Gün olur, takılır peşlerine giderim" diyemem

Ama baharda

Çıkarken gün yüzüne sarı çiçekli çiğdemler

Gürültüyle açarken başka başka çiçekler

Dumanı çıkarken sabah güneşiyle toprağın

Tanırım, bilirim

Ürkek, korkak sekişiyle serçeyi

Ve de attığım yeme koşan güvercini

Saçak altına yuva yapan kırlangıcı

“Martılar..” mı dediniz

Ancak deniz üzerinde görürüm martıları

Oysa

Benim bozkırıma çook uzakta

O güzel kuşların kanat çırptığı deniz

Kuşların uçuşu, kuşların cıvıltısı ve kuşların güzelliği

Konu olmuş öykülere, şiirlere

Uçuşlarıyla, sesleriyle, göçleriyle onlar doğanın şenliği

Kurudukça göller, ırmaklar

Bozuldukça doğanın düzeni

Tükeniyor doğadaki bu güzel varlıklar

“Seninki de şiir mi kardeşim, uydur uydur yaz

Şimdi sırası mı

Martının, kırlangıcın, serçenin

Hele de hiç görmediğin yelkovan kuşunun

Bak

Çivisi çıkıyor ülkenin ve de dünyanın

İşsizlik almış yürümüş, emekli perişan

Gençlerin gelecekten umudu yok

Çarşı pazar ateş pahası

Öyle çoğaldı ki dün kara dediklerine bugün ak diyenler

Seçildikleri partileri yol geçen hanına çevirenler

Yalnız onlar mı

Bir de bu güzelim ülkeyi yol geçen hanına çevirenler var

Ekmek elden su gölden bizden rahat yaşıyorlar

Köyde, kentte

Adım başı her yerde

Gökyüzünün güzelleri kuşlarla başladım şiire

İsterim ki artık barış güvercinleri uçsun ülkemde

Orhan Veli ile başladım

Melih Cevdet’le bitireyim

Sözlerimi anlayana yetireyim

“Bir çift güvercin havalansa

Yanık yanık koksa karanfil

Değil unutulur şey değil

Çaresiz geliyor aklıma”

…………………………………………………………

Numan Kurt

9 Şubat 2026

 

GEÇTİ GİTTİ ZAMAN

Cahit Sıtkı der ki "Otuz Beş Yaş" şiirinde:

"Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?

Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz

Ya gözler altındaki mor halkalar

Neden böyle düşman görünürsünüz

Yıllar yılı dost bildiğim aynalar

Evet, aynalar artık dost değil; ama yine de sağlıklı oldukça hayatın her yaşı güzel.

***

Benim doğduğum yıllarda doğanların pek çoğu gerçek doğum günlerini bilmez. O zamanın koşullarında bir köyde doğmak, gerçek doğum gününün yazılması için uygun zamanlar değil. Rahmetli annemin söylediğine göre "otlar biçilirken" doğmuşum. Bizim yörelerde de yanılmıyorsam otlar mayıs sonu haziran başlarında biçilir.

Her neyse, bu yıl yetmiş beşinci yaşın içindeyim. Geçenlerde bu "infuelanza" denen illet beni de bulunca aile doktorumuza gittim. Bazı ilaçlar yazdı ve dedi ki: "Hiç geniş kapsamlı kan tahlili yaptırıyor musunuz?" Düşündüm, uzun zamandır, anımsadığım kadarıyla 2011'den beri yaptırmamıştım. "Katarakt ameliyatları ve prostat kontrolleri sırasında sınırlı tahliller yapıldı; ama tam kan tahlilini hiç yaptırmadım." dedim.

Doktorumuz gerekeni yaptı ve beni kan tahliline gönderdi. Şimdi kolaylık çok, ertesi gün sonuçları kendiniz "e nabız"dan görüyorsunuz.

Ben, on kilo kadar versem de yüz kilo geliyorum yine. Tatlıyı, hamur işlerini severim. Dedim ki kendi kendime "Şimdi sonuçlara baktığımda şeker, trigliserid, kolesterol nerelere çıkmış kim bilir? Bir de on beş yıl önce geçirdiğim başka bir rahatsızlıktan dolayı karaciğer değerleri normal değildir." diye düşünürken bunlardan hiç referans, normal değer dışı bir sonuç çıkmadı. Olumsuz çıkan bir iki değer için de doktorumuz, "Önemli değil, suyu bol içmelisin." dedi.

Geçip giden, yetmiş beş yılı geride bırakan hayatımdan gençlikte kalan anılarımı paylaşacağım için bugün ne durumda olduğumu yazmak istedim.

***

"Anı bahçelerinde üşümek sıcaktır."

"Anı yazmak, ölümün elinden bir şeyler kurtarmaktır."

"Bütün anılar güzeldir. Anılardaki bütün insanlar güzeldir. Anı haline gelince her şey güzeldir. "

***

Biz öğretmen okullarında okurken bize gönderilen öğretmenler mezun oldukları eğitim enstitülerinin başarılı öğrencileriydi. Resim, müzik, beden eğitimi dışında diğer dersler iki grup da toplanmıştı o okullarda. Sosyal Bilgiler ve Fen Bilimleri grubu. İlk gruptan mezun olanlar tarih, coğrafya gibi derslerin yanında edebiyat dersine de girerlerdi. Fen grubunda olanlar ise matematik yanında kimya, fizik gibi derslerin de öğretmeniydiler.

Kırşehir Erkek İlköğretmen Okulu'nun beşinci sınıfında tarih dersimize bir öğretmen geldi.

O heybetli görünüşü gözümün önünde, gür sesi kulaklarımda. Kırşehir Erkek İlköğretmen Okulu’nun 5-A sınıfı. Okulumuza yeni gelen öğretmen tarih dersi anlatıyor. Kırk kişilik sınıfta tık yok. “Kastilya Kraliçesi İzabel, Aragon Kralı Ferdinand…” diye öyle bir anlatıyor ki dersi hayranlıkla dinliyoruz. Öyle öğretmenler vardır ki "Ben, .... dersini hiç sevmem." deseniz de bu ön yargınızı kısa sürede değiştirebilir. "İşte, bu öğretmen de onlardan biri." diye düşünüyorum.

***

Yıl sonu. Okulu bitirme sınavlarına giriyoruz. Son sınav da bittikten sonra beni çağırıyor öğretmenimiz:

-Gel bakalım Kurt, sana bir görev vereceğim.

-Buyurun hocam.

-Yakında mezuniyet töreniniz var, spor salonunda yapılacak bu tören.

-Evet…

-İşte o törende öğrenciler adına konuşmayı sen yapacaksın.

Şaşırıyorum, ter basıyor beni. Bırak mikrofonla konuşmayı, onu elime almış biri değilim. Yine de “Hayır yapamam.” diyemiyorum.

-Tamam hocam.

-Ben, en kısa zamanda bir ses provası için seni çağıracağım.

Düşündüm, bunca öğrenci arasından neden beni seçmişti öğretmenimiz? Meraklandınız değil mi? “Kim bu öğretmen?” diye. Okulda göreve başladıktan sonra ilk nöbetinde kenarı beyaz şeritli eşofmanları giydiği için “Kling” lakabını alan rahmetle, sevgiyle, saygıyla andığım Necati Öğüt öğretmenimiz. O sıralarda bir gazetede “Kling” adıyla foto roman yayımlanıyordu. Kling karakterindeki foto roman kahramanı da beyaz şeritli eşofman giymişti.

Birkaç gün sonra çağırdı beni. “Gel, şu ses provasını yapalım.”

Ben de heyecan provaya giderken bile doruk noktada. Spor salonuna birlikte gittik. Ses düzeni hazırdı. Mikrofon karşısında bana bir şeyler söyletti. Şöyle bir düşündü:

-Senin sesin mikrofonik değil, bu konuşma görevini başka arkadaşına vereceğim.

-Siz bilirsiniz.

Sevindim; o akşam heyecandan tir tir titremeyecektim. Üzüldüm; o yaşta koca okulda bu görev benim için bir onurdu. Pekiyi, Necati Bey, o görevi neden bana vermek istemişti? Düşünür, şu sonuca varırım: Benim, okulu birincilikle bitireceğimi tahmin ediyordu. Evet, derslerim iyiydi; ama ben bitirme sınavlarında ancak geçerli not alacak kadar çalışmış, öyle birinci olmayı falan hedeflememiştim. Sonunda takıntısız bitirdim; ama birincilikten epey uzak olarak. Öğretmenlik yıllarımda bana verilen bayram, tören konuşmalarını yaparken hep bu olayı hatırladım. Başlangıçta bir heyecan olsa bile birkaç cümle söyleyince geçiyordu heyecan.

Biz, okulun neredeyse tüm öğrencileri çok sevmiştik onu. Saygıyla anıyorum.

***

Okul haziran döneminde bitince Nevşehir-Kozaklı- Kanlıca köyüne atandım. Köyün ortasında girişinde küçük bir aralıkla sonra bir odası olan eve yerleştim. Dördüncü sınıfı okutmaya başladım. Mesleğin başlangıcı, bende bir heyecan bir heyecan… Aradan on gün geçti, Konya Selçuk Eğitim Enstitüsü’nü kazandığıma ilişkin haber kağıdı geldi. Sevindim, izin alıp okuldaki ikinci sınav için Konya’ya gideceğim. Aileden “Mesleğe geçtin, maaş alıyorsun, niye gidip de üç yıl daha okuyacaksın?” deseler de dinlemedim.

Türkçe Bölümü’ne girebilmek için hem yazılı hem de mülakat sınavına girdim. Mülakatta sorulan soruyu hiç unutmam. Komisyondaki öğretmenlerden biri: “ Senin ilçen Hacıbektaş, nüfus kağıdında öyle yazıyor. Peki Hacıbektaş mı ismin Hacı Bektaşi Veli’den almış; yoksa Hacı Bektaşi Veli mi ismini Hacıbektaş ilçesinden almış?” Hacıbektaş ilçesinin eski adının “Sulucakarahöyük” olduğunu biliyordum, yanıtı kolayca verdim.

Yazılı sınavda da önemli olan kompozisyondu.

Ertesi gün sonuçları dinlemek için okulun önüne toplandık Bizim bölüme yatılı olarak on kişi alacaklardı. Bir müdür yardımcısı anonsla duyurmaya başladı. İlk on kişiyi okudu adım yok. Üzgün üzgün dönmeye hazırlanırken şu anonsu yaptı: ” Türkçe Bölümü’ne yirmi kişi alınacak .Yatılı girecekleri okudum. Gündüzlü olarak üç kişinin başvurusu var. Geri kalan yedi kişiyi gündüzlü olarak yedekler arasından alacağız."

Yedekleri okumaya başladı. İlk isim benim ismimdi. Okula girebilecektim. İlk yıl gündüzlü okuyacak, sınıfı geçersem ikinci yıl yatılıya alınacaktım. Öyle de oldu. İkinci yıl yatılı olarak başladım okula. Büyük kentte, bir evde bin bir zorlukla geçen dönem bitmiş, yatılılık döneminin rahatlığı başlamıştı.

O zaman öğretmen okulu öğrencilerinin tek gideceği yüksek okul eğitim enstitüleriydi. Üç yıllık eğitim sonunda ortaokul veya liselere branş öğretmeni olarak atanıyorlardı bu okulları bitirenler. O üç yılı, sıkıntılı geçen üç yılı başka bir yazımda anlatacağım. Gündüzlü okuduğum ilk yılı dizelere dökmeye çalıştım:

Bir arkadaş tanıdım

Okulun ilk günlerinde

Keşanlı Behçet Şen

O da benim gibi gündüzlü girmiş

Ben Türkçe, o Sosyal Bilgiler Bölümü’nden

Tanıştık, konuştuk, birlikte ev tutacağız

Güçlüklerle de olsa bir yıl o evde oturup okuyacağız

Gezdik Konya’yı sokak sokak

Bu kentte eğitim enstitülülere ön yargıyla bakılır, ev verilmezmiş

Düşünceye bak

Doğruymuş

“Bekara ev yok.” dediler her çaldığımız kapıda

Sonunda iki arkadaş, bizden bir devre önce

Matematik Bölümü’nde

Bir göz odaların verdiler eski bir yapıda

Verdiler vermesine de

Ne Behçet de para var ne bende

Sabah kahvaltısız giderdik, öğleyin bir çay- simit

Akşama mı, ya makarna ya yumurta

Gençtik; ama ne gezer bizde para

O zaman hayalinde kavuşursun kız arkadaşa

Yıl sonuna doğru akşam yemeği için

Yazıldık bir lokantaya

Yataklarımız yere serili, somyamız bile yok

Ama tahta kaplı tavanda fare çok

Akşam şöyle yer yatağımıza uzanınca

Koşardı grup halinde fareler

Tavanın bir ucundan bir ucuna

Alırdım elime kırk dört numara ayakkabımı

Fırlatırdım tavana

Ses bir an için kesilir

Başlardı biraz sonra yine curcuna

Öyle böyle tükendi bir yıl

Geçtik ikimiz de sınıfı

Yazıldık yatılıya

Şimdi sevgili Behçet'le haberleşiriz ara sıra

Yıllar sonra buluştuk bu sanal ortamda

***

İşte böyle. Çocukluk yıllarımı “BÖLÜK PÖRÇÜK” başlığıyla beş bölümde anlatmıştım. Bugün de hem Necati Öğüt öğretmenimizi anmak hem de eğitim enstitüsünün ilk yılındaki sıkıntılar geldi aklıma. Masal anlatmadım, “Gökten üç elma düştü.” diyecek değilim. İşte gençlik yıllarımdan bir kesit. Yaşanılan her şey anlatmaya değer. Yeter ki kaleminin ucu sivri, klavyenin tuşu sağlam olsun.

Sevgi, saygı, hoş görü, vefa, değerbilirlik; tüm iyilikler, güzellikler sizinle olsun.

………………………………………………………………………

Numan Kurt

28 Ocak 2026