BİR DOĞUM GÜNÜ HEDİYESİ

Övgü şiiri yazmış Ekrem bizim Sadi’ye

Söyledikleri doğru

Kalkıp da inkâr mı edelim

Kıskanalım mı kırk yıllık arkadaşımızı

Kapı komşusu övmüş diye

Baktım “Bugün Sadi Köksal’ın yaş günü” diye yazıyor

Facebook sağ köşede

Uzaklarda, Ankara’dayım

Yanında olamayacağıma göre

Bir de ben öveyim de koltukları iyice kabarsın

Yetmişini aşmış adama

Olur mu bundan daha güzel, daha anlamlı hediye

Arkadaşız

Hilesiz hurdasız ve de çıkarsız

Hiç küsüp darılmadık birbirimize

İkimizde kalır konuşup tartıştıklarımız

Şakasız arkadaşlık mı olur

Aklına geldikçe sorar

“Senin kafan mı büyük, benim kafam mı?” diye

Arar Ankara’ya her gelişinde

Ben de takılırım ona

Derim ki:

“Kapının önüne kadar bırakmasam

Bulamaz çocuklarının evini”

Güler, o değişmeyen gülüşüyle

“Hıhıı” diye

Bir de övünürmüş Mucur’a varınca

Benim için dermiş ki:

“O, benim Ankara’da özel şoförüm

Ne zaman gitsem emrimde”

Çok uzatmadan şunu da söyleyeyim

Pek de duygusaldır

Ağlayıverir hemen

Biliyorum ki bu şiiri okuyunca gözleri yaşaracak

Koltuğuna iki karpuz sığmaz olacak

Kim bilir ne zaman doğdu

Otlar biçilirken mi, harman kalkarken mi

Koç katımında mı

Her neyse

Kağıt üzerinde doğum günü bugün

Ankara’ya gelince baklava, börek feda olsun

Ama şimdilik bu şiir ona hediye

……………………………………….
Numan Kurt
19 Mart 2017

"HAİKU"LARINI ÇOK SEVDİM

O güzel şair

Orhan Veli der ki bir şiirinde

“Eskiler alıyorum

Alıp yıldız yapıyorum”

Ben, ne eskiler alıyorum

Ne de eskilerden yıldız yapıyorum

Zaman zaman eskilere dalıyor

Can dostları, arkadaşları, dostları anlatıyorum

Bugün kim mi anlatacağım kişi

Anadolu bozkırının küçücük bir ilçesinde Mucur’da

Işık saçan biri var

Muzaffer Yıldırım, emekli öğretmen

Hep güzellikler üretmektir işi

Okudunuz mu bilmem

Zekâ ürünü yazdığı haikular

Haiku ne mi

Beş yedi beş heceli Japon şiirleri

Az söz, derin anlam

Bugün anlatacağım kişi de

Bu şiirlerin en güzellerinİ yazan adam

Böyle dedim ama

İnandırıcı olmak için de

Alın size iki örnek Yıldırım'dan

“dertlidir yürek

ömrün kara kutusu

açma dökülür”

“topla çıkar çarp

hayat matematiktir

son/uca doğru”

Kırk yıldır sürer dostluğumuz

Sınırlı, saygılı, ölçü içinde

Her gidişimde Mucur’a

Alır götürür beni bahçesine bağına

Ağaçlar, çiçeklerle donanmış bir bahçe

Eteğini dayamış dereye

Doyum olmaz sohbeti bir yana Muzaffer öğretmenin

Tadı hâlâ damağımda

Kulübesinin önünde yediğimiz

Tulum peyniriyle fırından yeni çıkmış pidenin

Şimdilerde çoktan aştı yetmiş duvarını

Görüp konuşsanız

Giyimi, kuşamı, hayata bağlılığıyla

Sanki delikanlı

Umurunda olmadı geçirdiği rahatsızlık

Eski eşyalara merak sardı

Yüz, iki yüz yıllık antikalarla

Müze oluşturdu bir odalık

Uğrayın yolunuz düşerse oraya

Hangi birini sayayım

Hayran olursunuz biriktirdiklerine

İbriğinden tut, yüz yıllık kocaman kağnıya

Bir gidişimde dedi ki bana:

“Müzedir, bağdır, bahçedir yordu beni

Söyle bakalım ne yapabilirim

Hem oyalayıcı hem ilgi çekici”

Bilgisayar almasını önerdim

“Yazıp çiziyorsun

Senin için bulunmaz arkadaş olur” dedim

İyi ki dediğimi yaptı

Şiirleriyle, yazılarıyla pek çok yeni dosta ulaştı

Hayat doluydu, hayata daha da bağlandı

Selam olsun bu güzel dosta

İyi biliyorum

“Beni çok övmüşsün” diye kızacak bana

Ama

Dost da olsak

Benden büyük olsa da yaşı

Hani demiştim ya:”Yiğidin hakkını yiğide ver!” diye

Bu kez dinlemeyeceğim

Işığıyla aydınlatan, bu dostu

Bu vefalı arkadaşı

……………………………….
Numan Kurt
30 Mart 2017

İNSANIN ARKADAŞI OLMALI

(Hayrullah Yılmaz'a)

Bugün yine bir arkadaşımı anlattım. Okuyunca diyeceksiniz ki "Arkadaş dediğin de böyle olmalı."

-Bak Hayro, ben şu emeklilik günlerimde yazılar, şiirler yazıyorum. Bu arada değişik yönleriyle anlatmaya çalıştığım arkadaşlarım da var. Seni de bir yazımda anlatmak istiyorum.
-Anlat, anlat da sana anlattıklarımın hepsini yazma sakın.
-Senin her marifetin yazıp rezil edeceğim seni.
Kızarıp bozarıyor bizim Hayro:
-Sakın ha! Zaten her arkadaş toplantısında anlatıyorsun. Bir de tanıyan tanımayana rezil etme beni.
Şu “rezil olma” sözü işin gırgırı aslında. Hayro gibi dünya iyisi birisine böyle bir sözcüğü yakıştırmak mümkün mü?
***
Ankara’ya gelişimin ikinci yılıydı. Bir akşam ev telefonu acı acı çaldı. Öyle derler, “telefonun acı acı çalması” da neyse, herhalde zamansız çalan telefonlar içindir.
-Alo buyurun.
-İyi akşamlar, ben Hayrullah. Kırşehir Erkek İlköğretmen Okulu’ndan arkadaşın. Numan Kurt’la mı görüşüyorum.
-Evet.
-Nasılsın Numan?
-Teşekkür ederim. Yalnız benim bildiğim okul arkadaşım iki Hayrullah var. Biri Ortaköylü, diğeri de Kırşehirli. Siz hangi Hayrullah’sınız?
-Ben mi, şöyle tanıtayım sana. Hani göz kapakları gözlerinden büyük olan Hayrullah.
-Hay Allah , bilmez miyim seni. Nasılsın, nerelerdesin?
-Ben de Ankara’ya taşındım, bizim çocuğun naklini Batıkent’teki bir liseye yaptıracağım. Senin Batıkent’te bir lisede çalıştığını öğrendim de…
Hayro’yla ilk iletişimimiz böyle oldu.

***

Kişinin dostluğu yüzüne, gözlerine yansıyorsa, o kişi engin bir alçak gönüllülükle kendisi ile dalga geçebiliyorsa, kendisine yapılan en küçük iyi davranışın, yardımın karşılığını verinceye dek rahat edemiyorsa o kişiyi anlatmak gerekir. Ben de öyle yapacağım. Hiçbir şakama kızmayan, alınganlık göstermeyen , benim ve diğer arkadaşların sesleniş adıyla Hayro’yu anlatacağım bugün. Belirttim ya,
eksik kalan şu olacak ki onun anlatıp bizi güldürdüğü her olayı burada anlatamam. Bazen tehdit de ediyorum onu.
Hayro’yla öğretmen okulunda aynı dönem mezunuyuz. Ayrı sınıflarda da olsak birbirimizi tanıyorduk. Ara sıra der ki bana:
-Yahu, ben seni okuldayken böyle bilmiyordum. Şişkin, kendini beğenmiş biri gibi gelirdin bana. Hiç de öyle değilmişsin.
-Şişkinlik kim biz kim bre Hayro. Biz, zor şartlarda yetişmiş köylü çocuklarıyız.
Neler neler derim ona; ama bizimki hiç alınmaz, kızmaz.
-Sen, benden iki yaş da büyüksün, daha ağzında eksiksiz ana dişin duruyor. Saçların da yerinde.
İki omzunu kaldırarak şişinir:
-Teşekkür ederim, kaporta sağlam, ama…
-Bir de şu okeyi iyi öğrensen.
-Ne diyorsun arkadaş, ben bunu altmış üçten beri oynarım. Elinde üç on üçlüsü olmayan oyuncudan mı sayılır. Zaten şu anda yeniliyorum, dişlerim gıcır gıcır ötüyor, ustura oldu.

***
Kırşehir’den emekli olmuş gelmişti; ama gelince de hiç boş durmadı. Bir benzin istasyonunda çalıştı, sonra da uzun süre bir yakınının sanayideki dükkânında oradakilerin deyimiyle “müdür” olarak koşturdu durdu. Sanayide çalışırken bir iki kez yanına gittim. Onun meşhur bir “sanayi çayı” deyimi var. Plastik bardaklarla veriyorlar çayı. Bardakların çoğu kullanmadan yağlanmış. Bizim Hayro pek sever bu sanayi çayını. Bana da sık sık takılır: “Haydi gidelim, sana bir sanayi çayı içireyim.” diye.
Benim bu konulardaki titizliğimi bilir bilmesine de yine de bu teklifini sık sık tekrarlar.
O takılır da ben boş mu dururum? Bir gün okey oynuyoruz. Ben, okey attım, sayılar ikiye katlanacak. Bizim Hayro soruyu yapıştırdı:
-Okeyi döndün de mi attın.
Benim elime fırsat geçti ya, hemen bastırdım:
-Hayro, şu zekâna hayranım, dönmeden okey atmak nasıl oluyor?
Arkadaşlar kahkahayı patlattılar.
Bir de ona, ”Sen çok yakışıklısın, İlyas Salman’ın Kırşehir şubesisin.” derim, daha neler neler söylerim de bu gönlü güzel insan bir kere bile kızmaz.

***

Hayrullah, bizim söyleyişimizle Hayro, kendisiyle de alay eden, hoş gönüllü insandır. “Niye beni bu kadar övdün?” diye bana kızacak, belki yine kızarıp utanacak; ama dilimizdeki “Yiğidin hakkını yiğide ver!” sözünü de unutmamak gerekir.
Onun kendi anlattığı “kendisiyle dalga geçen” iki anısıyla yazımı sürdüreyim:
“Öğretmen okulunda okurken bizim Mucur yolunda bakkalımız vardı. Tezgahın arkasında oturuyorum. O gün babam yok, dükkâna ben bakıyorum. Bu arada bir kadınla yanında küçük bir kız girdi dükkâna. Kadın beni görüyordu; ama çocuk beni göremiyordu. Geçmiş gün unuttum, almak istediklerini vermeye kalkınca küçük kız da beni gördü ve “ Anaaa!” diyerek annesine sarıldı.”
Bu anısıyla bizim Hayro, bize göre dünyanın yakışıklısı olduğu halde “tipsiz(!)”liğini anlatmak istiyor.
İkinci olayı da İstanbul’da yaşamış. Söz Hayro’da:
“Bir mağazada dolaşıyorum. Mağazanın her tarafı aynalarla dolu. Bir baktım, karşımda eli çantalı, takım elbiseli, kravatlı bir adam. “Ulan, bu tipsiz de kimmiş?” derken bir de ne göreyim karşımdaki aynada benim görüntüm var.”
Aşağıdaki olayı da birlikte yaşadık Hayro’yla. İsterse bana sitem etsin. O gün bizi çok güldüren bu olayı da anlatmadan geçemeyeceğim:
Üç okul arkadaşı, Hayro, Osman ve ben ikişer bira aldık. Benim arabayı boş bir alana çektik, yere kilim serip üzerinde biraları yudumlamaya başladık. Sohbet koyu, neşeler yerinde. Birinci biradan sonra böbrekler harekete geçmiş olmalı ki sırayla kurumuş ot yığını dibine yollandık. Etrafta tuvalet yok. Önce ben gittim. Sonra Osman yollandı ot yığınının yanına. Sıra Hayro’da. Bizimki gitti gelmez.
-Osman , ne oldu bu adama?
-Ben de merak ettim.
-Bir seslenelim bakalım.
-Hayroo, neredesin?
Biraz sonra ot yığınının dibinden kalktı, bize doğru geliyor Hayro. Geliyor da bir tuhaflık var. Ellerini önüne kapatmış, süklüm püklüm.
-Ne oldu Hayro? Bu halin ne?
-Ula, sormayın. Tam diz çöktüm, işiyorum, birden dizimde ıslaklık hissettim. Meğer sizin ıslattığınız yere diz çökmüşüm. Dizimi çekeyim derken kontrol elden gitti, tüm ön tarafı ıslattık. Aman kimseye söylemeyin. İyice kurutayım da eve öyle gidelim.
Hayro, anlattı ya, gülmekten ne Osman’da can kaldı ne bende. Az kalsın biz de onun gibi olacaktık.
Eh Hayro’yu anlatmışken bir de şiir döktüreyim ona:

Kendisiyle “tipsiz” diye
Dalga geçen bu adamı çok severim
“Ne tipsizi oğlum
Sen dünyanın en güzel adamısın” derim
Arkadaşın mı var
Hayro gibi olmalı
Ne yapacaksın zenginliği
Onun gibi dostlar
Dünyanın var malı
…………………………………………………………………………

Numan Kurt
26 Mart. 2017

BAM TELİ KOPTU

"Âşık Veysel ve Tayfun Talipoğlu için..."

“Ne var ise sende bende

Aynı varlık her bedende

Yarın mezara girende

Sen toksun da ben aç mıyım?”

***

“Her kim olursa bu sırra mazhar

Dünyaya bırakır ölmez bir eser

Gün gelir Veysel’i bağrına basar

Benim sadık yârim kara topraktır”

***

Büyük ozan, elli iki yıl önce yukarıdaki anlamlı dizeler gibi sayısız eserler bırakarak göçtü dünyamızdan. Sadık yâri kara toprağa kavuştu. Ben de onun anısına sadık kalarak onu ölüm yıldönümünde anmak istedim.

Bugün büyük ozanımız Âşık Veysel'in ölüm yıldönümü. Yedi yaşında gözlerini kaybeden, Anadolu'nun bu güzel insanı, halkın ta kendisi olan Âşık Veysel gerçekten anılmaya değer. Gözleri görmeyen, okur yazar olmayan bu insanı şiirleri ile tanıdığınızda onun düşüncelerine şaşar kalırsınız.

Veysel, 21 Mart 1973'te vefat ettiğinde ben yirmi iki yaşında, Muş -Bulanık- Karaağıl Oratokulu'nda öğretmendim.

Yıllar geçti ve Âşık Veysel'le ilgili duygularımı şu dizelerle dile getirdim.

21 Mart 1973

Bulanık- Karaağıl'da

Tezekle ısıtıp paltomla yattığım odamda

Âşık Veysel'in ölüm haberini veriyorlardı

Yeni aldığım camı kırık

Kondor marka radyomda

Çıkmıştı “iki kapılı bir han”ın son kapısından

Kavuşmuştu “sadık yâr”i kara toprağa

Yedi yaşında gözleri görmese de çiçekten

Bilmese de okuma yazmayı

Elinde sazı, dilinde avazıyla

Halk bilgesiydi Veysel

Yaşamıştı Şarkışla Sivrialan'da

Bir yıl önce ölümünden

Hacıbektaş 16 Ağustos şenliklerine gelmişti

Türkülerini dinletecekti

“Ben gidersem sen kal dünyada” dediği sazının telinden

Koluna girerek getirdiler sahneye

Oturttular bir sandalyeye

Meydan tıklım tıklım, kimsede çıt yok

Ama bir yerlerden değişik sesler geliyor

Slogan atıyor bir grup genç

Veysel'e karşı, o halk adamını, ozanını incitecek şekilde

Başka halk ozanları lehine

Belli ki çok üzülmüştü âşık

Şimdi aklımda yok

Susunca bu değer bilmez gençler

Bir fıkra anlattı Veysel

Sonunu şöyle bitirdi:

“Benim gibi imamın böyle cemaati olur” dedi

"Yaşlıyım, gözlerim görmüyor; ama siz de bir şey değilsiniz"

Demeye getirdi

Halk zekasıyla, ozan deyişiyle verdi dersini

Çaldı, söyledi

Kimsede tık yok, alkıştan başka

Bu halk bilgesi ne de güzel ders vermişti

Gençliğin değerbilmez heyecanıyla bağıran gençlere

O yaşta

***

Bir can daha gitti

Veysel’den kırk dört yıl sonra aynı günde

Bu sefer camı kırık radyodan değil

Televizyondan aldım haberi

“Bam teli” koptu yüreğimizin

Nasıl da nefessiz, heyecanla izlerdik yol hikâyelerini

Onunla gezerdik Anadolu’nun en ücra köşelerini

Çok güzel anlatırdı, gezip gördüğü yerleri

O yumuşak, tatlı sesiyle

Okurdu Türkçenin en güzel şiirlerini

Bizler gibi o da çok severdi Âşık Veysel’i

Güzel insandı, gençti

Aynı güne denk geldi Veysel’le ölümleri

Üzülüyoruz

“Bizim gibi düşünmüyor” diye dışlanan

İşinden edilen

Yitip gittikçe bu ülkemin değerleri

İçimiz sizlerin, bu cennet ülkenin sevdasıyla dolu

Sizi sevgiyle anacağız

Güle güle

Tayfun Talipoğlu

Ve kara toprağın Veysel'i

…………………………………….
Numan Kurt
21 Mart 2017

"BAHARDA GÜL, GÜL BAHARDA NE GÜZEL"

Bahar gelmiş memleketime

Yeşille kaplanmış boz toprak

Çiçekler süsü olmuş toprağın

Can gelmiş çekirgeye, börtü böceğe

N. Kurt

***

“Cıvıl cıvıl, sessiz duran yuvalar,

Kelebekler birbirini kovalar.

Halı gibi nakışlandı ovalar...

Bölük bölük sarı, yeşil, mor şimdi. “

“Anadolu'da Bahar” şiirinin bir dörtlüğünde böyle diyor Abdürrahim Karakoç. Orta Anadolu bozkırlarının en güzel mevsimidir bahar. İşte bu mevsimde gitmek isterim özlemini duyduğum köyüme, memleketime.

Ankara’da hava sisli. Gün ağarırken pencereden dışarıya bakıyorum. Koca koca apartmanların arasında gökyüzünün az da olsa görünen kısmında maviliği de kaybolmuş. Oysa bahar geldi. Sabahın serinliğinde güneş pırıl pırıl, gökyüzü masmavi olmalı.

Her baharda gitmek istediğim, bazen de bu isteğimi gerçekleştirdiğim memleketim geliyor aklıma. Güler yüzlü, dost insanı dışında tek güzelliği baharı olan bozkıra özlem duyuyorum. Ağacı, ormanı olmasa da kırlar, bayırlar, tarlada ekinler yeşeriyor.

Mevsimlerin en güzeli baharda, bereket fışkıran bu topraklarda, insanlara iş, aş bulması gerekenler, hayat pahalılığına “Dur!” demesi gerekenler gelecek seçimi de her türlü yola baş vurarak kazanmanın peşinde. Savaştı, terördü, işsizlik, pahalılıktı, depremdi, seldi derken, ülkemiz böyle sorunlarla boğuşurken olası mı baharda baharı yaşamak.

Ankara’da hava sisli. Ben gitsem memlekete, seyretsem bozkırın yeşeren toprağını. Hayali bile güzel.

Ne yapar emekli? Benim gibi uykuyla arası yoksa uyanır sabahın köründe. “Adım Hıdır, elimden gelen budur.” diyerek içinden gelenleri yazar ak kağıt üstüne.

Ak kağıt olmasa da aldım klavyeyi önüme, dizelere döktüm ne gelirse içimden.

***

Baharda gül

Gül baharda ne güzel”

Neşet Usta nasıl da güzel anlatır

Gülü de baharı da

Bir de vurursa sazın teline

Sazın değil yüreğimin bam telini sızlatır

Gülü olmasa da baharda bozkırın

Gelincikler, papatyalar kırmızı, sarı, kırlarda

Çiğdem mi

O üflesen kopacak yaprağıyla boy verir tarlalarda

Tadına doyum olmaz bozkırda baharın

Ekinler serilmiş yere yeşil halı gibi

Çiçek nakışlıdır bozkır

Ağacı azdır ama güzeldir bu aylarda

Anlatırken baharı

Aklıma geldi halk filozofu Nasrettin Hoca

Hani o meşhur fıkrası var ya

Hoca’ya sormuş yine gevezenin biri

“Hocam, ne garip şu insanlar

Kış gelir soğuktan, yaz gelir sıcaktan

Şikayet edip dururlar

Bunlarınki de laf mı”

Şöyle bir bakmış bizim Hoca

“Be adam, ne anlatırsın sen

Yaz öyle, kış böyle olsun

Bahara bir şey diyen var mı”

“Baharda memleketimi özlerim” demiştim bir şiirimde

Ve ben

Ve içimde yine memleketime özlem

Nisanın ilk günleri gelince

Kendi başıma atlayıp arabaya

Görmek için bozkırın yeşilini

Duymak için sabah vaktinde poyrazın sesini

Düşmek isterim yollara

Ne zaman düşünsem memleketimi

Çocukluğum gelir aklıma

Köyümün “köy” olduğu yıllarda

Islanırdık pancar tarlasında

Birden bastırırdı kırk ikindiler

O anda kaçacak yer arardık

Traktör vagoneti yoksa yanımızda

Dönerdik hepimiz sudan çıkmış sıçana

Bin dokuz yüz altmışlarda, yetmişlerde

Yüz elli hanelik koca köy dümdüz ovada

Bereket fışkırırken toprağında

Okuyan gitti, çalışan gitti

Şimdi köyde yaşıyor otuz kırk hane

Kale duvarı gibi çevrilmiş avlular içindeki evlerde

Yok olmuş batınca bağırtan çakırdikeni

Süs, nazarlık değil artık

Köy evinin odasında asılı “üzerlik”

Bir yazımda “YIKIK DUVARLAR KONUŞTU” diye anlatmıştım

Boş, harabe evleri

Köyümün tükenişini

Göçse de kente, kasabaya insanımız

Hep yaşayacak bizde

O yıkık duvarlı evlerdeki anılarımız

İşte yine geldi bahar

Özlemimde bozkırımın baharda yeşeren toprağı

Hoş beş edip hatır soracak insanı

Tarlada üttüğüm firik

Boz toprakta sarı çiçeğiyle fırlamış çiğdem var

Nisanda gitsem oraya

Gezsem Hacıbektaş, Mucur pazarını

“Merhaba!” desem görürsem eski dostları

Muzaffer öğretmenin cennet köşesi bağında

Fırından yeni çıkmış sıcak pideyle

Tulum peyniri yesem

Hayal bu ya böyle düşüncelerle

Anlatırım aklıma gelenleri

Bıraktım köyümü bir yana

Yurdum geldi aklıma

Bir de yurduma gelse bahar

Kavgasız, mutlu yaşasa insanlar

Dost yaşasak konu komşuyla

Aydınlansak bilimin, aklın ışığında

Çalışıp kalkınmak varken

Bu bereketli topraklarda

Her gün sataşma, dövüş kavga

Avutuyorlar bizi

Göz boyayan mavallarla

Gün ola harman ola

Aydınlık günler gelsin artık

Sonumuz hayrola

…………………………………………………………….

Numan Kurt
7 Mart 2017

OKUL NUMARANI UNUTMADIM ALİ

                                                           (Ali Yılmaz'a, diğer okul arkadaşlarıma)

“Uzun boylu, neşeli
Sınıfın da en küçüğüydü Ali
Burun biraz büyükçe otursa da yüzüne
Pek şirin görünürdü o yüz bize

Severdik
Şirin görünürdü cemali
Sınıfın da yatakhanenin de neşesiydi
‘Yaşın daha on yedi, maaş alamazsın” dediler mezun olunca
Büyüttü yaşını 1969’da öğretmen çıkınca
Şimdi fotoğraflarda görüyorum Ali’yi
Yine neşeli, yine mutlu
Hep sağlıklı hep çocuksu kalsın
Sevdikleriyle, torunlarıyla
Selam ve sevgilerimle birlikte bu yazım da
Ali’ye hatıra olsun

***

On beş yıl kadar önceydi. Görev yaptığım liseden emekli olmuş, Kızılay’da bir dershanede o zamanki adıyla ÖSS kurslarında çalışıyordum. Mezun grupların dersine girdiğim için hafta sonu ve pazartesi günleri boştum. Böyle günlerde ikinci adres “Emekli Öğretmenler Lokali”ydi.
Ali Haydar Yazar öğretmeni orada tanıdım. Benim Mucur’da uzun yıllar görev yaptığım gibi o da Hacıbektaş’ta çalışmış. Köylülerimden çok sayıda öğrencisi varmış. “Sadıklı hemşehrim nasılsın?” der, çağırırdı yanına, ara sıra o babacan öğretmenle sohbet ederdik.
Bir gün lokale girdim, Ali Haydar hoca ve bir arkadaş masalardan birinde oturuyorlar. Merhabalaştıktan sonra Ali Haydar Bey, sağa sola göz atmaya başladı. Belli ki batak oyununa dördüncü kişiyi arıyor. Biraz ilerdeki masada uzun boylu, dökülmüş, kalan kısmı da kırlaşmış saçlarıyla gezinen bir arkadaşa bağırdı:
-Niğdeli Ali, gel, kareyi tamamla!
-Tamam hocam geliyorum.
Hemen geldi, benim karşıma oturdu. Oturdu ya, bu arada benim kafamda karıştı. Daha önceki gelişlerimde bu arkadaşı lokalde görüyordum. “Sanki bir yerden tanıyorum.” diye düşündüm; ama yanına gidip “Arkadaş, bana hiç yabancı gelmiyorsun.” diye de sormamıştım. Bu “Niğdeli Ali” seslenişi beni uyandırdı sanki. Arkadaş karşıma oturduktan sonra Ali Haydar öğretmeni de şaşkına çeviren şu konuşma geçti aramızda:
-Arkadaş senin okul numaran 50’ydi ve adın da Ali Yılmaz.
-Senin de 38’di.
-Evet, ben sınıf listesinin ilk sırasındaydım, sen de ikinci sırada. 5A-6A sınıflarında aynı sınıftaydık.
-Aradan otuz üç yıl geçti, ben de seni burada hep görüyordum; ama emin olmadığım için soramıyordum.
Bu sırada, bizi şaşkınlıkla izleyen Ali Haydar Bey, o her zamanki babacan tavrıyla:
-Allah Allah, ben böyle isimden önce okul numarası söyleyerek tanışmayı da yeni gördüm. Oğlum, siz kafayı mı yediniz? Otuz üç yıl sonra numaralarınızı nasıl hatırlıyorsunuz?
-Sınıf listesinde birinci ve ikinci öğrenci oluşumuz, yatılı okuduğumuz için gece gündüz bir arada oluşumuz unutturmamış demek ki…
-Tövbe estağfurullah! Bir yaşıma daha girdim.

***

Oyundan sonra sohbet ettik Ali’yle. Ben yıllar sonra Ali gibi neşeli, hayat dolu arkadaşımı buldum ,diye sevinirken Ali ,çok geçmeden lokale hiç gelmez oldu. Ankara’da çocuklarından dolayı geçici olarak kalıyormuş. Sonradan öğrendim ki memleketine gitmiş, orada yaşıyormuş.
Şimdilerde bizler, Kırşehir Erkek İlköğretmen Okulu’ndan 1969’da mezun olanlar, altmış beş-yetmiş yaş aralığındayız. Bu facebook kanalıyla yedi sekiz arkadaşımla iletişim kurmuştuk. Sevgili Önder Pehlivan’ın kurduğu “1969 KIRŞEHİR ERKEK İLKÖĞRETMEN OKULU MEZUNLARI” grubunda hem sınıfımdaki hem de aynı devre mezun olduğum başka sınıflardaki arkadaşlarla iletişim içinde olmak emeklilik günlerimde beni mutlu ediyor.
Bizler, o okullarda çoğumuz köyden gelip köye hizmet için giden temiz Anadolu çocukları olarak okuduk. “YATILIYDIK, ÇİZGİLİ PİJAMALARIMIZ VARDI” başlıklı yazımda da anlattığım gibi o okulda pek çok anılarımız, sevinçlerimiz, üzüntülerimiz oldu. O okula gelinceye kadar doğru dürüst takım elbisesi, iskarpini olmayan bir öğrencinin devletin verdiği elbiseyi, ayakkabıyı giyince duyduğu mutluluğu bizler yaşadık.
Hayat, o iki gözü görmeyen halk bilgesi Âşık Veysel’in deyimiyle “iki kapılı bir han”dır. Küçük sevinçler bana büyük mutluluklar verir. Yıllar sonra sınıfın kuru fasulyecisi Ahmet Kirişçi’yle, o ufak tefek haliyle Karagülle’ye kafa tutan efesi Ahmet Çetinkaya ile, küçüğü, neşelisi Ali Yılmaz’la, kibarı, efendisi Selahattin Erdoğan’la, yıllarca aynı ilçede çalıştığımız iyi insan Recep Taşkıran’la, en yakışıklımız Yekta Şahin’le, yine Kaman’dan sevgili Şahin Kaman’la, yıllardır sık görüştüğümüz Yaşar Yalçın’la, okuldaki sakin halini fotoğraflarında bile gördüğüm Mehmet Özlemiş’le, Antalya’ya gidince görüşmeyi arzuladığım Ali Osman Gümüşbaş’la, paylaşımlarını zevkle izlediğim Dursun Berkok’la, sınıfın sessiz, sakin ağabeyi Mehmet Temuroğlu ile ve de o yıllarda resimlerine hayran olduğum, hanımefendi arkadaşım Ruhan Ökse’yle haberleşmek, onların sağlıklı olduğunu , torunlarla düşüp kalktıklarını görmek, çıkışına yaklaştığımız bu “iki kapılı han”da benim için ne büyük mutluluktur.

Hani bir şarkıcımız var
Elinde uduyla çalıp söyleyen
Bir “Anılar” şarkısıyla ünlenip
Yıllardır o şarkıyla ekmek yiyen
Biz de ne yapalım
Emekliyiz işte
Bu güzel hayatın akıp gidişinde
Anılarla avunuyoruz
Mutluluğu biraz da anıları
Anlatmak da buluyoruz
Duygusallık derseniz
Artıyor yaşlandıkça

Anlatacağım yaşadıklarımı
Bu hayatı yaşadıkça

***
Bizleri kırk sekiz yıl sonra bir araya getiren Önder Pehlivan’a, sınıfımda olmasa da diğer sınıflardan tanıdığım arkadaşlarıma bir gün görüşmek umuduyla sevgiler, saygılar.
..............................................................................

Numan Kurt
27 Şubat 2017

KUŞLAR GİDİYOR, KONACAK DÜNYA YOK ARTIK

'Bu dünya; yoruldu mu kuşlar konsun diyedir.''

Can Yücel

Meraklandırıcı olay anlatan öykülerden ayrı olarak anlatımı ön plana çıkararak “durum öyküsü” yazan Sait Faik Abasıyanık “Son Kuşlar” adlı öyküsünün sonunda kuş avcılarına, kuşlara tuzak kuranlara kızgınlıkla şöyle yazar:

“Kuşları boğdular, çimenleri söktüler, yollar çamur içinde kaldı.

Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil ama, çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuşları ve yeşillikleri çok gördük. Sizin için kötü olacak. Benden hikâyesi.”

Doğanın en güzel varlıkları olan kuşların doğayı terk etmesi yetmiş yıl önce bir öyküde böyle anlatılırken bizler de bunun en yürek burkan öyküsünü günümüzde suyu çekilen Seyfe gölünde, ülkemizin pek çok yerinde yaşıyoruz.

***

Oktay Akbal da İkinci Dünya Savaşı yıllarında yazdığı “Önce Ekmekler Bozuldu” öyküsüne “Önce ekmekler bozuldu sonra her şey.” diye başlar.

Özellikle şu yaşadığımız günlerde ekmekten sonra neler bozulmadı ki. Saymakla bitmez. Herkes her şeyi kendince algılar, yorumlar oldu. Öyle tarafgirlik, bencillik, ben bilirim anlayışı oluştu ki yaygın deyimle “Tuz koktu.” ve “At izi, it izine karıştı”

İşte böyle, hepimiz yaşananları seyrediyoruz. Ama diyeceğim şu ki “umut” yitmesin.

Ben, önce Orhan Veli Kanık'ın şiirinden Zülfü Livaneli'nin besteleyip söylediği şarkının sözlerini, sonra da ondan esinlenerek aşağıdaki dizeleri yazdım aklımın erip kalemimin yettiğince...

GÜN OLUR

“Gün olur, alır başımı giderim

Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda

Şu ada senin, bu ada benim

Yelkovan kuşlarının peşi sıra

Dünyalar vardır, düşünemezsiniz

Çiçekler gürültüyle açar

Gürültüyle çıkar duman topraktan

Hele martılar, hele martılar

Her bir tüylerinde ayrı telaş

Gün olur, başıma kadar mavi

Gün olur başıma kadar güneş

Gün olur, deli gibi”

Orhan Veli Kanık

***

UMUT TÜKENMESİN

Yelkovan kuşlarını hiç bilmem ben

"Gün olur, takılır peşlerine giderim" diyemem

Ama baharda, nisanda

Çıkarken gün yüzüne sarı çiçekli çiğdemler

Gürültüyle açarken başka başka çiçekler

Dumanı çıkarken sabah güneşiyle toprağın

Tanırım, bilirim

Ürkek, korkak sekişiyle serçeyi

Ve de attığım yeme koşan güvercini

Saçak altına yuva yapan kırlangıcı

“Martılar..” mı dediniz

Ancak deniz üzerinde görürüm martıları

Oysa

Benim bozkırıma çook uzakta

O güzel kuşların kanat çırptığı deniz

“Seninki de de şiir mi kardeşim, aklına geleni yaz

Şimdi sırası mı

Martının, serçenin, kırlangıcın

Hele de yelkovanın

Bak

Çivisi çıkıyor dünyanın

Ne bitmez terör belasıymış

Ülkemin her yanında

Al bayrağa sarılı şehit tabutları gelirken

Akarken göz yaşı anaların

Mutluluğu bulamadık öz yurdumuzda

Doldu memlekete her çeşit insan

Yabancısı olduk bu güzel vatanın

Öyle pahalandı ki hayat

Bugün aldığını yarın alamıyorsun

Yüzü gülmüyor ne alanın ne de satanın

Bırak, serçeyi, martıyı da

Bize onları anlat”

Anlattım onları da bildiğim kadarıyla zaman zaman

Ondan öteye ne gelir ki elimizden

Bizleriz olup bitenlere baktıkça kahrolan

Gökyüzünün güzelleri kuşlar kaçıp giderken

Önce ekmekler bozulup tuz kokarken

İsterimdim ki umutlar yaşasın içimizde

İsterim ki artık barış güvercinleri uçsun ülkemde

***

Orhan Veli ile başladım

Melih Cevdet’le bitireyim

Sözlerimi anlayana yetireyim

“Bir çift güvercin havalansa

Yanık yanık koksa karanfil

Değil unutulur şey değil

Çaresiz geliyor aklıma”

……………………………………………………

9 Şubat 2017

Numan Kurt